Μέση Ανατολή: Πέντε χώρες θα γίνουν δεκατέσσερις

alt

Ένα ενδιαφέρον άρθρο δημοσιεύθηκε στους New York Times με τίτλο:  Ένας νέος κόσμος γεννιέται από τα συντρίμμια της 'Αραβικής Άνοιξης'. 

Η ενδεχόμενη κατάρρευση της Συρίας, θα είναι μόνο η αρχή μια αλυσιδωτής αντίδρασης στην περιοχή, πολλές χώρες θα υποστούν κατακερματισμό.

Ο αρθρογράφος Robin Wright σχολιάζοντας τη νέα τάξη πραγμάτων στην περιοχή θα σημειώσει: 

Η Συρία 

«Η στρατηγική θέση της Συρίας και της εξουσίας της την έχουν κάνει ένα στρατηγικό κέντρο της Μέσης Ανατολής. Αλλά αυτή- μια πλούσια χώρα σε θρησκευτική και πολιτική πολυμορφία είναι ασταθής. Από το 1940 έως το 1970 στη Συρία, υπήρξαν δεκάδες πραξικοπήματα, μέχρι που ο Άσαντ (πατέρας) πήρε τον έλεγχο της εξουσίας.

Τώρα, μετά από 30 μήνες αιματοχυσίας, η ποικιλία αυτή αποδείχθηκε μοιραία. Σκότωσε τη χώρα και τους ανθρώπους. Η Συρία διαιρείται σε τρεις εύκολες διακριτές περιοχές και κάθε μία έχει τη σημαία και το στρατό της. 

Η περιοχή της Δαμασκού, Χομς και Χάμα μέχρι την ακτή είναι υπό τον έλεγχο των Αλεβιτών της αίρεσης του Άσαντ. Στο βορρά- ένα μικρό Κουρδιστάν αυτόνομο στην πραγματικότητα από τα μέσα του 2012, όλα τα υπόλοιπα στο σουνιτικό κέντρο της χώρας. 

 Το Ιράκ 

Ο κατακερματισμός στη Συρία θα αποτελέσει προηγούμενο για άλλες χώρες, ειδικά με το γειτονικό Ιράκ. Η Συρία και το Ιράκ  είναι στην ίδια δίνη. Η σουνιτική επαρχία Ανμπάρ θα αισθάνεται πιο άνετα ενωμένη με τους σουνίτες αδελφούς στην ανατολική Συρία. Μαζί μπορούν να σχηματίσουν ένα de facto ανεξάρτητο κράτος 'Σουνιστάν'. 

  Οι Κούρδοι 

Οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις στο Ιρακινό Κουρδιστάν και οι Κούρδοι στη Συρία είχαν από καιρό χωριστεί λόγω αντιφάσεων, αλλά τον Αύγουστο τα σύνορα άνοιξαν και κατέφυγαν στο Ιρακινό Κουρδιστάν 50.000 Κούρδοι της Συρίας. Αυτό δημιουργεί μια νέα εθνική κοινότητα. Ο Μασούντ Μπαρζανί ανακοίνωσε επίσης σχέδια για την πρώτη Κουρδική Σύνοδο Κορυφής, στην οποία προβλέπεται να συγκεντρωθούν 600 αντιπρόσωποι από 40 μέρη- Ιράκ, Συρία, Τουρκία, Ιράν. Η σύνοδος θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο. 

 Η Λιβύη 

Η Λιβύη θα χωριστεί σε δύο ή τρία μέρη. Το Εθνικό Συμβούλιο της Κυρηναϊκής κήρυξε την αυτονομία του τον Ιούλιο. Οι Φεζάν στον νότο είναι πολύ διαφορετικοί πολιτισμικά από τις υπόλοιπες φυλές  της Λιβύης και συνδέονται περισσότερο με τις Σαχέλ, από ό, τι στη Βόρεια Αφρική, που είναι επίσης πρόθυμοι να χωρίσουν. 

 Η Υεμένη 

Οι αλλαγές στην Αραβική Χερσόνησο θα είναι αρκετά δραματική και απρόσμενη. Η Υεμένη μπορεί να χωριστεί σε βορρά και νότο και οι κάτοικοι σουνίτες του Νότου ενδέχεται να επιθυμούν να ενωθούν με τους αδελφούς τους στη Σαουδική Αραβία. Οι Υεμενίτες είναι φτωχοί και θα μπορούσαν να έχουν πρόσβαση στον πλούτο της Σαουδικής Αραβίας- μια άλλη διέξοδο στη θάλασσα. 

Η Σαουδική Αραβία 

Η πιο εντυπωσιακή ιδέα φαίνεται η βαλκανιοποίηση της Σαουδικής Αραβίας. Το πετρέλαιο ενδέχεται να εξαντληθεί σε 20 χρόνια και η κοινωνική πίεση σε συνδυασμό με το παράφρων επίπεδο διαφθοράς και ένα ποσοστό ανεργίας στο 30 τοις εκατό θα φέρει κοινωνικό βρασμό και γεωγραφικό διαχωρισμό. 

Η εθνοκάθαρση που έγινε στη Συρία δημιούργησε ένα πρόβλημα, χάσμα μεταξύ των ανθρώπων. Ο θρησκευτικός πόλεμος οδήγησε σε διάσπαση μεταξύ των σουνιτών και των σιιτών σε τέτοιο βαθμό που είναι δύσκολο να καθοριστεί. 

Πάντως αυτά τα άρθρα μόνο τυχαία δεν βγαίνουν στον αμερικανικό Τύπο.

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr


Το αλίευσα ΕΔΩ

Η μάχη των αγωγών στη Μέση Ανατολή

 Η μάχη των αγωγών στη Μέση Ανατολή

Εικόνα του Αλεξέι Γιόρς

Η έκβαση του πολέμου στη Συρίαμπορεί να επηρεάσει σημαντικά την ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου. Οι εμπλεκόμενες πλευρές στη σύγκρουση υποστηρίζονται από δύο ανταγωνιστικές δυνάμεις οι οποίες θέλουν να κατασκευάσουν νέους αγωγούς φυσικού αερίου προς την ΕΕ που θα διέρχεται μέσα από το συριακό έδαφος: Από το Ιράν και από το Κατάρ. Υπό αυτό το πρίσμα, οι συνέπειες για την Gazprom και για τα έσοδα του ρώσικου προϋπολογισμού, θα καθοριστούν σε μεγάλο βαθμό στις μάχες για το Χαλέπι και για τη Δαμασκό.

OΕμφύλιος πόλεμος στη Συρία που συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά, συζητιέται συχνά με κύρια αιχμή το λουτρό αίματος και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ωστόσο, δεν φωτίζεται τόσο πολύ η γεωπολιτική διάσταση του προβλήματος. Και, όταν μιλάμε για αυτή τη διάσταση, συνήθως αναφερόμαστε στη μάχη για επιρροή και κυριαρχία στη Μέση Ανατολή μεταξύ των μεγάλων περιφερειακών παικτών της περιοχής.

Υπάρχει λοιπόν, μια ιδιαίτερη πτυχή που δεν πολυδιαφημίζεται δημοσίως, αλλά συζητείται παρασκηνιακά, σε διπλωματικό, στρατιωτικό και πολιτικό επίπεδα: Η ενεργειακή-πολιτική διάσταση της σύγκρουσης στη Συρία. Η ένοπλη σύγκρουση στη χώρα απηχεί ποικιλοτρόπως τον αγώνα που ξεκίνησαν οι μεγάλοι παίκτες στην παγκόσμια αγορά φυσικού αερίου. Το κύριο «έπαθλο» σε αυτόν τον αγώνα, είναι η πρόσβαση στη μεγαλύτερη και πιο γενναιόδωρη αγορά φυσικού αερίου. Την αγορά της Ευρώπης.

Το ενεργειακό παιχνίδι στη Μέση Ανατολή

Στη δεκαετία του 2000, το Κατάρ, άρχισε να ποντάρει στην αύξηση της ζήτησης για υγροποιημένο φυσικό αέριο. Το Εμιράτο-Μοναρχία του Κόλπου καταλαμβάνει την τρίτη θέση στην παγκόσμια κατάταξη των χωρών με αποδεδειγμένα αποθέματα φυσικού αερίου, και διαθέτει το μεγαλύτερο ανεκμετάλλευτο κοίτασμα φυσικού αερίου στον πλανήτη. Το Βόρειο Πεδίο. Να σημειωθεί πως το Ιράν, το οποίο έχει επίσης πρόσβαση σε αυτό το κοίτασμα, ονομάζει το πεδίο «Νότιο Pars». Τα LNGτάνκερ κάνουν το Κατάρ πιο ανεξάρτητο, από την άποψη της διαφοροποίησης των αγορών.

Ωστόσο, δεδομένης της γεωγραφικής θέσης της χώρας, οι πηγές των εσόδων της εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από την ασφάλεια της περιοχής του Περσικού Κόλπου. Σε περίπτωση σύγκρουσης μεταξύ Ιράν και Δύσης, η Τεχεράνη έχει απειλήσει να μπλοκάρει τα στενά του Ορμούζ, μέσω των οποίων διέρχονται όλα τα δεξαμενόπλοια LNGτης Qatargas. Έτσι, μέσα σε αυτό το «ευαίσθητο» γεωπολιτικά πλαίσιο, το Κατάρ προσπαθεί να κατασκευάσει αγωγούς φυσικού αερίου, που θα παρακάμπτουν τα στενά του Ορμούζ. Από το 2008, η ηγεσία του εμιράτου, έχει αρχίσει να μελετάει το σχέδιο της κατασκευής ενός χερσαίου αγωγού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη.

Η κύρια πηγή ενεργειακών πόρων του νέου αγωγού, προβλέπεται να είναι τα κοιτάσματα του Βόρειου Πεδίου. Η κατασκευή του αγωγού, θα ενίσχυε επίσης τα δικαιώματα του Εμιράτου πάνω στο κοίτασμα. Σε μια εποχή που η Τεχεράνη, υπό την πίεση των κυρώσεων αναγκάστηκε να αναστείλει την ανάπτυξη του δικού της τμήματος των κοιτασμάτων, το Κατάρ μπορεί να ξεπεράσει τον ανταγωνιστή του στο ενεργειακό ράλι.

Η διπλωματία των αγωγών

Το Κατάρ όμως, χρειάζεται τη συναίνεση τριών χωρών για την υλοποίηση του αγωγού. Της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας και της Συρίας. Το μόνο πραγματικά προβληματικό τμήμα του αγωγού είναι η Συρία, η οποία κυβερνάται από τον Μπασάρ αλ Άσαντ. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν, δεν αποτελεί καθόλου έκπληξη ότι το Κατάρ έχει γίνει ένας από τους κύριους υποκινητές του αγώνα κατά του συριακού καθεστώτος.

Εκτός από τις ενεργές και δημόσιες διπλωματικές προσπάθειες της Ντόχα, η κυβέρνηση του Κατάρ, παρέχει ουσιαστική οικονομική βοήθεια προς την ένοπλη αντιπολίτευση της Συρίας. Πράγματι, στην περίπτωση της νίκης της στον εμφύλιο πόλεμο, θα έχει πέσει το τελευταίο εμπόδιο στο δρόμο του αγωγού φυσικού αερίου από το Κατάρ στη Μεσόγειο Θάλασσα. Με μια παρόμοια λογική μπορεί να εξηγηθούν σε μεγάλο βαθμό και οι ενέργειες κάποιων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τα σχέδιατου Ιράν

Ωστόσο, το συριακό καθεστώς έχει έναν ισχυρό σύμμαχο, το Ιράν. Οι ιρανοί, από καιρό κάνουν σχέδια για την κατασκευή ενός αγωγού φυσικού αερίου που να καταλήγει στην ακτή της φιλικής Συρίας. Η υλοποίηση του έργου, θα επιτρέψει στην Τεχεράνη να επιλύσει το πρόβλημα της διάθεσης του ιρανού φυσικού αερίου στις παγκόσμιες αγορές. Είναι γεγονός, ότι λόγω των διεθνών κυρώσεων που έχουν επιβληθεί στη χώρα για την ανάπτυξη του πυρηνικού της προγράμματος, οι ξένοι επενδυτές δεν ρισκάρουν να επενδύσουν στα ενεργειακά σχέδια της Ισλαμικής Δημοκρατίας και οι χώρες της ΕΕ αρνούνται ακόμη και να μιλήσουν για τις δυνατότητες αγοράς φυσικού αερίου από το Ιράν.

Η έξοδος του φυσικού αερίου στις ακτές της Μεσογείου, μπορεί να λύσει αυτό το πρόβλημα. Ακόμα κι αν Δυτικές εταιρείες αρνούνται να αγοράσουν τον ιρανικό ενεργειακό πόρο στον τελικό προορισμό, η Τεχεράνη θα είναι πάντα σε θέση να πουλάει φυσικό αέριο στην Ευρώπη μέσω ενδιάμεσων.

Ο ρώσικος ενεργειακός παράγοντας

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η κρίση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να αποβεί προς όφελος της Ρωσίας. Η τρέχουσα κατάσταση στη Συρία, όπου κανένα από τα εμπλεκόμενα στη σύγκρουση μέρη δεν πλησιάζει στη νίκη, βολεύει τη Μόσχα. Αν η αντιπολίτευση δεν καταφέρει τελικά να ανατρέψει το καθεστώς του Άσαντ, τότε ο αγωγός φυσικού αερίου από το Κατάρ, στη Συρία, την Τουρκία και στην Ευρώπη, ξεχνιέται. Αλλά και η άνευ όρων νίκη του Άσαντ, δεν είναι και τόσο αναγκαία στη Μόσχα. Διότι, σε κατάσταση συνεχιζόμενου εμφύλιου πολέμου, κανείς δεν θα σκεφτεί να προχωρήσει την εναλλακτική ιρανική εκδοχή ενός αγωγού στη Συρία.

Πολύ πιθανά, στη βάση ενός τέτοιου υπολογισμού εξηγείται η βοήθεια της Μόσχας στον τελευταίο της σύμμαχο στη Μέση Ανατολή, στο επίπεδο των διπλωματικών ενεργειών στο Συμβούλιο Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ. Με τα βέτο στα ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, η Μόσχα δεν επιτρέπει στη Δύση να ξεκινήσει μια νόμιμη επέμβαση ή τη δημιουργία μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, όπως έγινε στο λιβυκό σενάριο.

Προς το παρόν, ενώ το Κατάρ, το Ιράν και η ΕΕ μάχονται γύρω από τη Συρία, η Gazprom συνεχίζει να αναπτύσσει τα δικά της μεγάλα σχέδια: Τον υποθαλάσσιο αγωγό της Βαλτικής, Nord Stream (Βόρειο Ρεύμα), για τον οποίο συζητείται η κατασκευή ενός τρίτου και ενός τέταρτου κλάδου, και του South Stream (Νότιο Ρεύμα), του οποίου η υποβρύχια κατασκευή δεν έχει ακόμη ξεκινήσει. Αν η Ρωσία είναι σε θέση να φτιάξει τους δικούς της αγωγούς πριν τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία, είναι πιθανό η Μόσχα να έχει την ευκαιρία να διατηρήσει αλώβητη τη θέση της στην ευρωπαϊκή αγορά φυσικού αερίου.

Το πρωτότυπο άρθρο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση:  http://kommersant.ru/doc/2111080

 

Χοντρό παιχνίδι με αγωγούς μεταφοράς φυσικού αερίου προς την Ευρώπη «παίζεται» σήμερα στη Μέση Ανατολή, με επίκεντρο τον Εμφύλιο Πόλεμο στη Συρία. Το Κατάρ, που στηρίζει τη συριακή αντιπολίτευση, επιδιώκει με κάθε τρόπο να κατασκευάσει αγωγό φυσικού αερίου που θα περνάει από τη Συρία και την Τουρκία, προς Ευρώπη. Αντίστοιχο στόχο όμως, έχει και το Ιράν, το οποίο στηρίζει τον Άσαντ.

 

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ξαφνική επίσκεψη του Αμερικανού ΥΠΑΜ σε Τουρκία

alt

Αιφνιδιαστική επίσκεψη του υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Leon Panetta στην Τουρκία όπως μεταδίδουν τα τουρκικά ΜΜΕ.

Ο Αμερικανός υπουργός μάλιστα πριν συναντηθεί με κάποιο Τούρκο αξιωματούχο κατευθύνθηκε στην αμερικανική βάση στο Incirlik, η οποία βρίσκεται σε απόσταση μικρότερη των 150 χλμ. από τα σύνορα με τη Συρία. Πιθανότατα ο Αμερικανός υπουργός θα διανυκτερεύσει σήμερα στην αμερικανική βάση έδρα της 39ης Πτέρυγας της USAF πριν συναντηθεί με Τούρκους επισήμους στην Άγκυρα.

Η ξαφνική αυτή επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού συνδέεται άμεσα με την κατάσταση στη Συρία αλλά και την ανάπτυξη τόσο εκεί όσο και σε έκταση μήκους 900 χλμ. κατά μήκος των τουρκο-συριακών συνόρων των αντιαεροπορικών βλημάτων Patriot από ΗΠΑ, Γερμανία και Ολλανδία.  

Άλλες πληροφορίες δεν υπάρχουν προς το παρόν για τις επαφές που θα έχει ο Leon Panetta στην Τουρκία αλλά αυτές είναι σίγουρο ότι θα περιλαμβάνουν τον γενικότερο σχεδιασμό για τις επόμενες κινήσεις ΗΠΑ και Τουρκίας στη Συρία με την εφαρμογή Ζώνης Απαγόρευσης Πτήσεων γη οποία εκτιμάται ότι θα τεθεί σε ισχύ τις πρώτες ημέρες του νέου έτους.  

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 

Το αλίευσα ΕΔΩ

Απομάκρυναν από τη Συρία τα αντιαεροπορικά τους συστήματα οι Ρώσοι

alt

Σε απομάκρυνση των προηγμένων ρωσικών αντιαεροπορικών τους συστημάτων που βρίσκονταν σε καίριες θέσεις σε όλη τη Συρία προστατεύοντας στρατηγικούς στόχους και αστικά κέντρα προχώρησαν οι Ρώσοι.

Τα συστήματα αφού συγκεντρώθηκαν στη ρωσική βάση της Ταρτούς απομακρυνθήκαν στη συνέχεια με σκάφη του ρωσικού Στόλου.

Να σημειωθεί πως κάποια από τα συστήματα αυτά τα οποία ήταν ανεπτυγμένα στη Συρία (Pantsir-S1, BUK M2 και ενδεχομένως S-300) απομακρύνθηκαν αεροπορικώς.

Ο κυριότερος όμως ογκος των αντιαεροπορικών φορτώθηκαν από την Ταρτούς στα αρματαγωγά του ρωσικού Στόλου της Μαύρης Θάλασσας και ήδη εκφορτώνονται στο λιμάνι του Νοβοροσίσκ.

Η κίνηση αυτή του ρωσικού Στόλου σηματοδοτεί την πλέον πρόσφατη εξέλιξη σε ότι αφορά την ρωσική παρουσία στη Συρία, εξέλιξη η οποία προμηνύει ντόμινο εξελίξεων στην περιοχή. Ο φόβος να μην πέσουν τα υπερσύγχρονα αντιαεροπορικά συστήματα στα χέρια των μισθοφόρων που δρουν στη Συρία  και από εκεί διοχετευθούν σε δυτικές χώρες ώθησε το ρωσικό υπουργείο Αμύνης να διατάξει την άμεση μετακίνησή τους.

Παράλληλα τα αρματαγωγά του ρωσικού Στόλου αναμένεται να εισέλθουν ξανά στην περιοχή της Ανατ. Μεσογείου με την εντολή αυτή τη φορά να προχωρήσουν σε εκκένωση των Ρώσων πολιτών αλλά και του στρατιωτικού προσωπικού που βρίσκεται εκεί σε περίπτωση που οι δυτικές δυνάμεις ξεκινήσουν αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Ίδιο σχέδιο έχουν και οι δυτικοί με εκκένωση όλων των δυτικών που διαμένουν στο Λίβανο καθώς οι εκτιμήσεις είναι ότι η σύγκρουση θα επεκταθεί και προς τη γειτονική αυτή χώρα.

Πλέον στη Συρία κανείς δεν ελέγχει τίποτα και κανένα και αυτό είναι από τα πιο κρίσιμα ζητήματα. Ομάδες μισθοφόρων δρουν ανεξέλεγκτα, ενώ  οι ΗΠΑ μόλις σήμερα κατέταξαν την ομάδα  «Μέτωπο αλ Νόσρα»  που δρα στη Συρία εναντίον του Άσσαντ ως τρομοκρατική, κάτι που κινδυνεύει να οδηγήσει τη χώρα σε πλήρη αναρχία.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα των δυτικών είναι το χημικό οπλοστάσιο του Άσσαντ και που μπορεί να καταλήξει αυτό στην περίπτωση που ο συριακός Στρατός χάσει τον έλεγχό του. Έτσι για να προλάβουν την αρπαγή του είτε από την φιλο-ιρανική Χεζμπολάχ είτε από άλλες ομάδες που βρίσκονται στο αντι-κυβερνητικό στρατόπεδο αλλά ουσιαστικά είναι παρακλάδια της Αλ Κάιντα θα επιχειρήσουν να τα ελέγξουν με στοχευμένες επιχειρήσεις ειδικών δυνάμεων μέσα στο έδαφος της Συρίας. Βέβαια τμήματα ή μεμονωμένες ομάδες ειδικών δυνάμεων από Ισραήλ, Βρετανία και ΗΠΑ ήδη δρουν στο έδαφος της Συρίας αλλά αυτές έχουν ως στόχο τον εντοπισμό τους και την κατάσταση στην οποία βρίσκονται.

Σε κάθε άλλη περίπτωση οι αποστολές που θα οργανωθούν θα έχουν ως σκοπό την απομόνωσή τους από κάθε άλλο ένοπλο τμήμα και στην διαφύλαξή τους.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

 

Το αλίευσα ΕΔΩ

Ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας στη Μεσόγειο

Μόνιμη είναι πλέον η παρουσία του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας στη Μεσόγειο, με έξι εκστρατείες μακράς διάρκειας τη χρονιά που πέρασε, κι έναν στολίσκο υπό την ναυαρχίδα Moskva, να βρίσκεται τούτο το διάστημα στα νερά της Μεσογείου.
Ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας στη Μεσόγειο
Oι κύριες και μικρότερες μονάδες επιφανείας επιχειρούσαν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους στη Μεσόγειο, αποκαθιστώντας επί της ουσίας τη μόνιμη παρουσία του ρωσικού στόλου στην περιοχή. Πηγή: TASS

Σύμφωνα με εκτενή απολογισμό, των επιχειρησιακού και στρατηγικού χαρακτήρα δραστηριοτήτων του Στόλου κατά τη συνεδρίαση του αρμόδιου στρατιωτικού συμβουλίου στη Σεβαστούπολη, «οι κύριες και μικρότερες μονάδες επιφανείας επιχειρούσαν καθ' όλη τη διάρκεια του έτους στη Μεσόγειο, αποκαθιστώντας επί της ουσίας τη μόνιμη παρουσία του Στόλου στην περιοχή».

 

Τη συνεδρίαση άνοιξε ο διοικητής του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας, υποναύαρχος Αλεξάντρ Φεντότενκοφ, ενώ ο διοικητής της Διεύθυνσης Στρατιωτικής Εκπαίδευσης του Στόλου της Μ.Θάλασσας, πλοίαρχος Αλεξάντρ Τσεσνοκόφ, ανέφερε ότι οι δυνάμεις του Στόλου πραγματοποίησαν 6 εκστρατείες μακράς διάρκειας, μία εκ των οποίων ήταν σε σύνθεση ενισχυμένης ναυτικής μοίρας.

 

Οι δραστηριότητες του Στόλου στη Μεσόγειο

 

Το υποβρύχιο Alrosa, ολοκληρώνοντας την προγραμματισμένη επισκευή του στις εγκαταστάσεις του Στόλου της Βαλτικής, έπλευσε χωρίς προβλήματα από την Κροστάνδη στη Σεβαστούπολη. Το μεγάλο μεταγωγικό-αποβατικό πλοίο Caesar Kunikov εκπροσώπησε τον Στόλο στην ιταλική πόλη Μεσίνα, όπου στη διάρκεια πανηγυρικής τελετής έγιναν τα αποκαλυπτήρια του μνημείου για του Ρώσους ναυτικούς που είχαν σπεύσει σε βοήθεια των κατοίκων της Σικελίας, ύστερα από τον καταστροφικό σεισμό του 1908, ενώ το έτερο μεγάλο αποβατικό Novocherkassk επισκέφθηκε για ανεφοδιασμό λιμάνια της Ελλάδας και του Μαυροβουνίου.

 

Στο υδρογραφικό σκάφος Donuzlav ανατέθηκε η συμμετοχή της ρωσικής αντιπροσωπείας στην Υδρογραφική Διάσκεψη στο Μονακό. Δυο φορές τα πλοία του Στόλου της Μ.Θάλασσας συμμετείχαν στις δραστηριότητες επιχειρησιακής ετοιμότητας και συνεργασίας των ναυτικών δυνάμεων των χωρών της Μ.Θάλασσας Blexifor. Μοίρα από πλοία του Στόλου πήρε μέρος στη διμερή ρωσο-ιταλική ναυτική άσκηση Ioniex-2012, ενώ πραγματοποιήθηκαν οι διμερείς ρωσο-ουκρανικές ναυτικές ασκήσεις Farvater Mira-2012. Προς το παρόν, ένας στολίσκος του οποίου ηγείται η ναυαρχίδα του Στόλου καταδρομικό Moskva, επιχειρεί στα νερά της Μεσογείου.

 

300 και πλέον ασκήσεις πολεμικής ετοιμότητας

 

Τα πλοία και οι επάκτιες στρατιωτικές δυνάμεις διεξήγαγαν μέσα στη χρονιά περισσότερες από 300 ασκήσεις πολεμικής ετοιμότητας, πραγματοποίησαν δύο βολές με πυραύλους Κρουζ και περισσότερες από 30 με αντιαεροπορικούς πυραύλους. Το πυροβολικό πραγματοποίησε 170 βολές, τα πλοία εκτέλεσαν περισσότερες από 60 εκπαιδευτικές δραστηριότητες, καθώς και 6 εκπαιδευτικής συνεργασίας.

 

Τα κυριότερα συμπεράσματα για το βαθμό ετοιμότητας του Στόλου της Μ.Θάλασσας κατέθεσε ο υποναύαρχος Αλεξάντρ Φεντότενκοφ, ο οποίος παράλληλα ευχαρίστησε το προσωπικό του Στόλου, για το έργο που πραγματοποίησε τη χρονιά που πέρασε, και εξέφρασε την ελπίδα ότι η μαχητική ετοιμότητα του Στόλου, θα διατηρηθεί σε ανάλογο επίπεδο και στο μέλλον.

Το αλίευσα ΕΔΩ


Το πολυπολικό μοντέλο και η παγκόσμια κυριαρχία

Τον κύριο συνδετικό κρίκο στο πάζλ των διεθνών σχέσεων σήμερα, αποτελούν οι ρωσο-αμερικάνικες και οι σινο-αμερικάνικες σχέσεις. Κοινή πεποίθηση είναι ότι στην Ανατολή "παίζεται" το σημαντικότερο γεωπολιτικό παιχνίδι διεθνώς. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανάλυση, ιδιαίτερα αυτή την περίοδο που παρατηρείται ένταση στον Ειρηνικό.

Στο τρίγωνο «Ρωσία - Κίνα - ΗΠΑ», τα δικά μας συμφέροντα υπαγορεύουν απόλυτη ουδετερότητα. Πηγή: ΑΡ
Η Κίνα, έχει ήδη ξεπεράσει τις ΗΠΑ στη βιομηχανική παραγωγή, καθώς και στον όγκο των εξαγωγών. Στην τριετία 2016 - 2018, προβλέπεται να ξεπεράσει την Αμερική σε ΑΕΠ, και το 2025 σε στρατιωτικές δαπάνες. Οι ΗΠΑ, προσπαθούν από τώρα να προσαρμοστούν στο γεγονός ότι σιγά-σιγά θα έχουν να κάνουν με έναν πολυπολικό κόσμο. Πολύ περισσότερο, φαόινεται ότι κατανοούν ότι οι προσπάθειές τους για την εδραίωση ενός μονοπολικού κόσμου, έχουν αποτύχει.

Οι ΗΠΑ «απλώθηκαν» υπερβολικά στο γεωγραφικό τεραίν. Έτσι, γυρίζουν πίσω στην πατρίδα, τους στρατιώτες από το Ιράκ, και είναι έτοιμοι να αποσύρουν το εκστρατευτικό σώμα από το Αφγανιστάν. Η Αμερική σήμερα, έχει να αντιμετωπίζει ένα κολοσσιαίο έλλειμμα στον προϋπολογισμό της.  Εκτιμάται μάλιστα, ότι για τη χρήση του οικονομικού έτους 2013, για κάθε δολάριο που δαπανάται στον προϋπολογισμό, θα πρέπει να παίρνουν 30 σεντς του δολαρίου δάνειο, κυρίως από την Κίνα.

Η πλάστιγγα γέρνει προς τον Ειρηνικό

Στην ατζέντα των διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο χωρών (ΗΠΑ - Κίνας), τα οικονομικά θέματα βρίσκονται στην πρώτη θέση, αλλά αυτό που προξενεί τη μεγαλύτερη ανησυχία στην Ουάσιγκτον, είναι η ανάπτυξη της κινεζικής στρατιωτικής δύναμης. Σήμερα, ο ασιατικός γίγαντας δεν αρκείται μόνο στην προστασία της επικράτειάς του, αλλά έχει επίσης αρχίσει να αναπτύσσει ικανότητες που  δίνουν στη χώρα τη δυνατότητα να επεκτείνει την «περίμετρο ασφαλείας» της, στον Ειρηνικό Ωκεανό.

Νωρίτερα αυτή τη χρονιά, οι ΗΠΑ έδωσαν στη δημοσιότητα το νέο στρατιωτικό δόγμα της χώρας, στο οποίο έχει επέλθει μια σημαντική αλλαγή στην αμερικανική στρατιωτική στρατηγική. Στο κείμενο, για πρώτη φορά, η Κίνα έχει ονομαστεί σαν πιθανός εχθρός των ΗΠΑ, και βρίσκεται έτσι στην ίδια κατηγορία χωρών, μαζί με το Ιράν. Σύμφωνα με τον διευθυντή του ρώσικου ακαδημαϊκού think-tank «Ινστιτούτο ΗΠΑ και Καναδά», στην Μόσχα, Σεργκέι Ρογκόφ, «έχει ξεκινήσει ο σινο-αμερικανικός στρατιωτικός ανταγωνισμός, σε μια εποχή όμως που οι χώρες αυτές αλληλοεξαρτώνται οικονομικά».

Σενάρια σινο-αμερικανικής αντιπαράθεσης

«Η στρατιωτική συγκρότηση στην Κίνα, προχωρά με γρήγορους ρυθμούς. Γίνεται ένας εκ βάθρων επανεξοπλισμός και ανασυγκρότηση των κινέζικων Ενόπλων Δυνάμεων και μάλιστα, χωρίς ποσοτικές απώλειες τόσο στο ανθρώπινο δυναμικό, όσο και στον εξοπλισμό. Πριν από 15 - 20 χρόνια, ο κινέζικος στρατός είχε 8.000 - 10.000 τανκ. Σήμερα, διαθέτει σε ενεργό δράση περίπου την ίδια ποσότητα. Στη δεκαετία του 1990, τα περισσότερα τεθωρακισμένα ήταν οι ποικίλες παραλλαγές του Τ-55, ενώ σήμερα, το 30 - 40%, αυτών των τανκ, είναι τεθωρακισμένα «τύπου 96» και «τύπου 99»,  που είναι ουσιαστικά τεθωρακισμένα οχήματα νέας γενιάς. Στην πολεμική αεροπορία, αλλάζουν τα παλιά αεροπλάνα, όπως τα J-8, φέρνοντας στις μοίρες, τα σύγχρονα J-11», λέει ο αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτικών και Στρατιωτικών Αναλύσεων της Μόσχας, Αλεξάντρ Χραμτσίχιν.

Το έγκυρο εβδομαδιαίο αμερικάνικο περιοδικό αεροδιαστημικής, Aviation Week & Space Technology, στο τεύχος του Ιουνίου 2012, έχει δηλώσεις ανώτερων αξιωματούχων της αμερικάνικης πολιτικής ελίτ και των μυστικών υπηρεσιών, που ανέφεραν ότι σε περίπτωση κρίσης στις σχέσεις με την Κίνα, το Πεκίνο είναι πολύ πιθανό να κινηθεί πρώτο. Επιπλέον, αν η σύγκρουση είναι σύντομη σε διάρκεια, τότε το αποτέλεσμα δεν θα είναι προς όφελος των ΗΠΑ.

Η ουσία της αμερικανικής ανησυχίας είναι ότι η διοίκηση και ο έλεγχος των Ενόπλων Δυνάμεων από το Πεντάγωνο, αλλά και τα δίκτυα συλλογής και επεξεργασίας πληροφοριών (κατασκοπεία), κατά το 80%, εξαρτώνται από τα δορυφορικά συστήματα. Με άλλα λόγια, χωρίς τις τεχνολογικές δυνατότητες που παρέχουν οι δορυφόροι, όλα τα σύγχρονα όπλα, με τις «έξυπνες» βόμβες ακριβείας και τα κατευθυνόμενα βλήματα που βρίσκουν με ακρίβεια εκατοστού τον στόχο, δεν θα είναι τίποτα περισσότερο, από απλά μεταλλικά θραύσματα.

Οι αμερικανοί ειδικοί είναι πεπεισμένοι ότι σε περίπτωση κρίσης, η «χώρα της ουράνιας γαλήνης» θα επιτεθεί στον κυβερνοχώρο και θα ρίξει στη διαστημική μάχη όπλα κατά των δορυφόρων. Σύμφωνα με το υπουργείο  Άμυνας των ΗΠΑ, η Κίνα διαθέτει ήδη κυβερνο-μονάδες που είναι σε θέση να πλήξουν τους ηλεκτρονικούς εγκεφάλους και όλα τα συστήματα Πληροφορικής του εχθρού. Να σημειωθεί ότι η Πληροφορική είναι υποχρεωτικό μάθημα στο πρόγραμμα στρατιωτικής εκπαίδευσης του κινέζικου στρατού.

Όσον αφορά στην ανάπτυξη των αντι-δορυφορικών όπλων, το κινεζικό πρόγραμμα προχωρά με πολύ γρήγορους ρυθμούς, ήδη μετά την επιτυχή εφαρμογή του αμερικανικού κυβερνο-δορυφορικού πολέμου στον πρώτο πόλεμο στον Κόλπο, και την απελευθέρωση του Κουβέιτ από τα στρατεύματα του Σαντάμ. Το κινεζικό πρόγραμμα εντυπωσιάζει με την ποικιλία των μορφών που παίρνει. Έτσι, η Πολεμική Αεροπορία έχει τον συντονισμό των εργασιών σε όλο το φάσμα των στρατιωτικών θεμάτων που αφορούν στο διάστημα. Προτείνει την εκτεταμένη χρήση των «απλών» δορυφόρων σε «κρυφές» τροχιές, από τις οποίες σε περίπτωση έναρξης των στρατιωτικών ενεργειών, οι κινέζοι θα μπορούν να επιφέρουν άμεσα χτυπήματα στον εχθρό. Επιπλέον, σχεδιάζεται η μαζική χρήση φτηνών μίνι-δορυφόρων, σαν επιθετικά μέσα από το διάστημα.

Ο παράγων Ρωσία

Οσον αφορά τη θέση που θα πρέπει να πάρει η Ρωσία σε περίπτωση μιας ανοικτής σινο-αμερικανικής αντιπαράθεσης, ο κ. Ρογκόφ, λέει: «Στο τρίγωνο «Ρωσία - Κίνα - ΗΠΑ», τα δικά μας συμφέροντα υπαγορεύουν απόλυτη  ουδετερότητα. Θα πρέπει να διατηρηθούν ίσες αποστάσεις τόσο με το Πεκίνο, όσο και με την Ουάσιγκτον, χωρίς να πάρουμε τη θέση κανενός στη διαμάχη του ενός με τον άλλο. Ούτε με την Αμερική εναντίον της Κίνας, αλλά ούτε και με την Κίνα κατά της Αμερικής».

Ο ρώσος εμπειρογνώμονας εκφράζει μια επιφυλακτική αισιοδοξία για τις ρωσο-αμερικανικές σχέσεις. «Το ρωσο-αμερικανικό εμπόριο, αν και δεν είναι μεγάλο σε όγκο, έχει σχεδόν επιστρέψει στα επίπεδα που είχαμε πριν την κρίση. Πιστεύω ότι αυτό επιδρά θετικά, αλλά η δυναμική των εμπορικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών έχει εξαντλήσει τα περιθώριά της. Μπαίνει λοιπόν, επιτακτικά η ανάγκη να καθοριστεί η μελλοντική ατζέντα των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων. Κάτι πάντως, που είναι πολύ δύσκολο να συμφωνήσουν οι δύο πλευρές, όπως άλλωστε δείχνει η ατμόσφαιρα και η συνθηματολογία στην προεκλογική περίοδο στις ΗΠΑ».

Ωστόσο, σημειώνει, η ένταξη της Ρωσίας στις παγκόσμιες διαδικασίες και το σύστημα, δίνει την ελπίδα ότι η στρατηγική των σχέσεών της τόσο με τη Δύση, όσο και με την Ανατολή, θα παραμένει προβλέψιμη.
 
Το αλίευσα ΕΔΩ

Τελευταίες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή.

Συγκεντρώνει στρατεύματα η Τουρκία στα σύνορα με την Συρία. Σε κατάσταση συναγερμού οι Ενοπλες Δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας.

alt
Η Σαουδική Αραβία έθεσε τις ένοπλες δυνάμεις της σε ύψιστο επίπεδο ετοιμότητας.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο σαουδαραβικός Στρατός έχει τεθεί σε επίπεδο συναγερμού 1, το οποίο σύμφωνα με την κωδικοποίηση του υπουργείου Άμυνας της χώρας σημαίνει «επικείμενο πόλεμο». 
 Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Εθνική Φρουρά της χώρας, οι ταξιαρχίες του Στρατού και οι αεροπορικές δυνάμεις   διατάχθηκαν να βρίσκονται στο μέγιστο επίπεδο συναγερμού από το βράδυ της 27ης Ιουνίου.
Το υπουργείο Εσωτερικών της Σαουδικής Αραβίας διέταξε επίσης τις δυνάμεις που έχει στο δυναμικό της να βρίσκονται επίσης στο μέγιστο δυνατό επίπεδο ετοιμότητας ξεκινώντας από σήμερα στις 7 π.μ. 
Η ετοιμότητα των στρατευμάτων της Σ. Αραβίας έχει να κάνει με μετακινήσεις στρατευμάτων κοντά στα σύνορα με την Ιορδανία.
 Των πληροφοριών για μέγιστη ετοιμότητα των ενόπλων δυνάμεων της Σαουδικής Αραβίας είχαν προηγηθεί φήμες ότι ο Τούρκος πρωθυπουργός Ρ.Τ. Ερντογάν είχε ειδοποιήσει το Ριάντ ότι σκοπεύει να προχωρήσει σε προσβολή συριακών στρατευμάτων σε αντίποινα της κατάρριψης.. του τουρκικού RF-4E.
Μάλιστα ο Τούρκος πρωθυπουργός άφησε να εννοηθεί πως η επίθεση θα πραγματοποιηθεί κοντά στην ημερομηνία της, της συνάντησης των μελών του ΣΑ του ΟΗΕ στη Γενεύη όπου και θα συζητηθεί το θέμα της κρίσης στη Συρία.
Η συνάντηση της Γενευής θα περιλαμβάνει και τη Ρωσία όπως και την Κίνα ώς μόνιμα μέλη του ΣΑ αλλά δεν έχουν προσκληθεί άλλοι βασικοί "παίχτες" της περιοχής όπως είναι η Σαουδική Αραβία και το Ιράν. Το γεγονός αυτό έχει εκνευρίσει ιδιαίτερα το καθεστώς στο Ριάντ. 
Παράλληλα η Τουρκία στέλνει συνεχώς ενισχύσεις στα σύνορα με τη Συρία και μάλιστα αναβαθμισμένες ποιοτικά με την αποστολή αρμάτων μάχης Μ60Τ της εκσυγχρονισμένης έκδοσης Sabra MkIII τα οποία διαθέτουν το πυροβόλο των 120 χλστ. 
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

alt
Η Τουρκία αναπτύσσει στρατεύματα κατά μήκος των συνόρων της με την Συρία μετά την κατάρριψη μαχητικού αεροσκάφους της την περασμένη εβδομάδα από την Δαμασκό, δήλωσε σήμερα Τούρκος αξιωματούχος. 
"Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι αναπτύσσονται στρατεύματα κατά μήκος των συνόρων στην επαρχία Χατάι. Η Τουρκία λαμβάνει προφυλάξεις μετά την κατάρριψη του μαχητικού της", είπε ο αξιωματούχος διατηρώντας την ανωνυμία του.
Ο ίδιος πρόσθεσε ότι δεν γνωρίζει πόσοι στρατιώτες ή οχήματα μεταφέρονται, αλλά είπε ότι σταθμεύουν στις μεθοριακές περιοχές Γιαϊλαντατζί Αλτινόζου και Ρεγιαχανλί της επαρχίας της νότιας Τουρκίας Χατάι και ότι κατά μήκος των συνόρων αναπτύσσονται και αντιαεροπορικά όπλα.
Ο αξιωματούχος δεν επιβεβαίωσε τις πληροφορίες των μέσων ενημέρωσης για κινήσεις στρατευμάτων ανατολικότερα, κατά μήκος των συνόρων στις τουρκικές επαρχίες Γκαζιαντέπ και Σανλιούρφα.
πηγή Ημερησία

alt
Του M K Bhadrakumar, πρώην πρέσβη της Ινδίας.
Η Τουρκία και οι δυτικοί σύμμαχοί της ετοιμάζονται να μεταφέρουν στη Συρία τους Λίβυους μαχητές, τους οποίους εκπαίδευσαν και εξόπλισαν για να ανατρέψουν τον Καντάφι. 
Περίπου 600 τέτοιοι μαχητές έχουν ήδη καταφτάσει στη Συρία.
Η εφημερίδα Daily Telegraph αναφέρει πως την Παρασκευή που μας πέρασε διεξήχθησαν μυστικές συναντήσεις  στην Κων/πολη μεταξύ Τούρκων αξιωματούχων  και Σύριων αντιφρονούντων. 
Λέγεται πως εδώ και μήνες υπάρχει μεγάλη λαθραία εισαγωγή όπλων μέσω των συνόρων της Ιορδανίας, και όλα δείχνουν πως η κατάσταση τείνει να εξελιχθεί σε εμφύλιο πόλεμο. Σήμερα όμως βλέπουμε την κλιμάκωση αυτής της εξέλιξης, με την είσοδο στη χώρα «εθελοντών». 
Η Τουρκία, και η Δύση δείχνουν απεγνωσμένες στη προσπάθειά τους να δημιουργήσουν έναν μύθο γενικευμένης αντίστασης εντός της Συρίας, και οι κινήσεις που έκαναν για να προκαλέσουν κύματα λιποταξίας στον συριακό στρατό έχουν μέχρι στιγμής αποτύχει. 
Η Μόσχα αντέδρασε, υπονοώντας πως ίσως προμηθεύσει με όπλα το συριακό καθεστώς. Αποκάλεσε δε το εμπάργκο όπλων στην Συρία ως «άδικο» μέτρο.
Παράλληλα, η Μόσχα ανακοίνωσε πως θα αποστείλει ναυτική δύναμη στη συριακή ναυτική βάση Tartus της ανατολικής Μεσογείου, κοντά στα σύνορα Τουρκίας- Συρίας.
Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Lavrov κατήγγειλε τις ξένες παρεμβάσεις στη Συρία, χωρίς όμως να κατονομάσει την Τουρκία, την Ιορδανία, κ.ά.

Η κρίση εξελίσσεται. Ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Biden θα επισκεφτεί την Άγκυρα αύριο και μεθαύριο. Αυτό αποτελεί ένδειξη πως οι ΗΠΑ δίνουν στη Τουρκία το ο.κ. να επέμβει στη Συρία.
Ο βασιλιάς της Ιορδανίας επισκέφτηκε το Ισραήλ. Ο βασιλιάς αποτελεί τον δίαυλο μεταξύ Σ. Αραβίας και Ισραήλ, και παράλληλα αποτελεί τον κύριο σύμμαχος στη περιοχή, των μυστικών υπηρεσιών της Δύσης.
Η Τουρκία έχει ξεθαρρέψει τελευταία, και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες στο συριακό ζήτημα. Ο υπουργός Εξωτερικών Davitoglou άφησε να εννοηθεί πως η χώρα του είναι έτοιμη να εισβάλλει, εφόσον πρώτα πάρει την έγκριση της Δύσης. Στη συνέχεια συναντήθηκε με τους υπουργούς Εξωτερικών της ΕΕ, και των χωρών μελών του Αραβικού Συνδέσμου.
Η ημερομηνία κατά την οποία έκανε τις δηλώσεις του ο Davitoglou (29/11), θα ξεχωρίζει στο εξής, εφόσον θα συμβολίζει την διάρρηξη της επίσημης πολιτικής της  σύγχρονης Τουρκίας με τις αρχές που έθεσε ο ιδρυτής της Kemal Ataturk, ο οποίος είχε δεσμευτεί να μην επιτρέψει τη χώρα του να αναμιγνύεται στα εσωτερικά του μουσουλμανικού κόσμου, αλλά να συγκεντρωθεί στον εκσυγχρονισμό της και μόνο.
Προφανώς, η σημερινή ισλαμική κυβέρνηση θεωρεί ότι είναι ήδη αρκετά σύγχρονη, και μπορεί να ασχοληθεί και πάλι με το οθωμανικό της παρελθόν.
Αν ένας τουρκικός στρατός κινηθεί προς τη Συρία, θα πρόκειται για μια ιστορική καμπή. Πέρασε ένας ολόκληρος αιώνας από τότε που η αραβική εξέγερση έδιωξε τους Τούρκους από τη Μέση Ανατολή. Η τότε εξέγερση σχεδιάστηκε από την Βρετανία. Σήμερα, αν και αδύναμη, η Βρετανία συνεχίζει να διαδραματίζει παρόμοιο ρόλο, μόνο που αυτή τη φορά ενθαρρύνει τη Τουρκία να επιστρέψει στη Μ. Ανατολή!
Πριν από 100 χρόνια, οι Άγγλοι έστρεψαν επιτυχώς τους Άραβες εναντίον των Τούρκων. Σήμερα οι Τούρκοι τα βρήκαν με κάποιους Άραβες, που έχουν διαφορές με κάποιους άλλους.

Information Clearing House
ΠΗΓΗ: antinews.gr
από το Τσαντήρι

Συστοιχίες πυραύλων και μονάδες βαρέος οπλισμού και τεθωρακισμένων μετακινεί το Γενικό Επιτελείο της Τουρκίας προς τα σύνορα με τη Συρία. Οι μετακινήσεις πραγματοποιούνται τόσο από τις στρατιωτικές βάσεις της επαρχίας Χατάι (Αλεξανδρέττα) όσο και από τις κεντρικές επαρχίες της Τουρκίας που γειτνιάζουν με την παραμεθόριο. 
alt 
Συγκεκριμένα, στρατιωτικό κομβόι με 30 οχήματα και βαρύ οπλισμό κατευθύνεται στα σύνορα με Συρία, ανεβάζοντας στα ύψη το «θερμόμετρο» μεταξύ Άγκυρας και Δαμασκού, που είναι ήδη στο «κόκκινο», μετά την κατάρριψη του τουρκικού μαχητικού F-4 πάνω από τη Μεσόγειο, πριν από μερικά 24ωρα. 
Όπως μεταδίδει η τουρκική τηλεόραση, η αυτοκινητοπομπή ξεκίνησε από την παραθαλάσσια πόλη της Τουρκίας Ισκεντερούν (Αλεξανδρέττα), στην επαρχία Χατάι, με κατεύθυνση τη συριακή μεθόριο, που απέχει 50 χιλιόμετρα. 
alt
Το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή μετέδωσε ότι τεθωρακισμένα στρατιωτικά οχήματα, επίσης, μετέβησαν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Σανλιούρφα, στη μέση των συνόρων της Τουρκίας με τη Συρία και τη Χατάι. Υπάρχουν πληροφορίες πως θα παραταχθούν κατά μήκος των συνόρων και ότι πολλά στρατιωτικά οχήματα έχουν μεταβεί σε στρατιωτική φρουρά.
Από την Τετάρτη το βράδυ, άρχισε να κορυφώνεται η πολεμική ρητορική από την τουρκική πλευρά με τις δηλώσεις Ερντογάν, ενώ, από την Πέμπτη το πρωί, η Συρία βρίσκεται και επισήμως σε κατάσταση πολέμου.
Χθες, ο Τούρκος πρωθυπουργός επανέλαβε την πρόθεση της Τουρκίας να μην υπαναχωρήσει σε καμία απειλή, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι «όσοι δοκιμάζουν τη δύναμη της Τουρκίας θα μπούνε στη θέση τους».
«Είμαστε ένα κράτος που πολεμά ανηλεώς κάθε λογής τρομοκρατική οργάνωση» τόνισε ο Ερντογάν.

«Δεν διστάζουμε να βάλουμε κράτη - παρίες και όσους δοκιμάζουν το μεγαλείο της Τουρκίας στη θέση τους» δήλωσε χαρακτηριστικά, κατά τη διάρκεια τελετής για την κατασκευή του πρώτου εξ ολοκλήρου τουρκικού αεροσκάφους Χουρκούς.
Σε εμπόλεμη κατάσταση η Δαμασκός
Στο μεταξύ, όπως μεταδίδουν τα ξένα ΜΜΕ, εκρήξεις σημειώθηκαν στο κέντρο της Δαμασκού, στον
εξωτερικό χώρο του Δικαστικού Μεγάρου.
Η κρατική τηλεόραση της Συρίας ανέφερε ότι σημειώθηκε «τρομοκρατική έκρηξη» στον χώρο στάθμευσης και οι αυτόπτες μάρτυρες κάνουν λόγο για πυκνό καπνό σε όλη την περιοχή.
Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές εξερράγησαν δύο βόμβες, ενώ μια τρίτη παρέμεινε ανενεργή, ενώ, μέχρι στιγμής, δεν έχουν δοθεί στοιχεία για το αν υπάρχουν θύματα.
Υπάρχουν επίσης πληροφορίες για συμπλοκές στο προάστιο της Δαμασκού, Ντούμα. Ακτιβιστές της αντιπολίτευσης κάνουν λόγο για τέσσερις νεκρούς.

πηγή sigmalive
Το αλίευσα ΕΔΩ

Σύννεφα πολέμου στην Μ. Ανατολή.

altΠολεμικές προετοιμασίες στην Μέση Ανατολή λαμβάνουν χώρα τις τελευταίες ημέρες, χωρίς κανείς ακόμη να ξέρει το πού θα οδηγηθεί η κατάσταση. Τόσο στην περίπτωση της Συρίας, όσο και στην περίπτωση του Ιράν, τα πράγματα δείχνουν να οδηγούνται σε οριακά σημεία.

Νέα όπλα στην Μ. Ανατολή

Προς έγκριση στο αμερικανικό Κογκρέσο έχει φθάσει η πρόταση της διακυβέρνησης του ...
Μπαράκ Ομπάμα για την πώληση 600 προηγμένων διατρητικών βομβών μεγάλος ισχύος που μπορούν να διαπεράσουν οχυρώσεις (bunker busters) και άλλα πυρομαχικά στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η πώληση των οπλικών συστημάτων έρχεται με το «βλέμμα» στο Ιράν, εν μέσω όξυνσης της κρίσης μετά την ανησυχητική έκθεση της ΙΑΕΑ για το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αλλά και την επίθεση στη βρετανική πρεσβεία στη Δαμασκό που σήμανε συναγερμό στις διπλωματικές αποστολές της Δύσης.

Τραπεζικές κυρώσεις κατά του ΙράνΤην υιοθέτηση σκληρότερων κυρώσεων σε βάρος του Ιράν ενέκρινε ομόφωνα η Γερουσία των ΗΠΑ, ποινικοποιώντας τη συνεργασία ξένων χρηματοοικονομικών θεσμών με την κεντρική τράπεζα του Ιράν, η οποία αποτελεί το βασικό κανάλι για την εισροή εσόδων της ισλαμικής δημοκρατίας από το πετρέλαιο που πωλεί.

Εμφύλιος χαρακτηρίστηκε ο πόλεμος στην Συρία
Εμφύλιο πόλεμο χαρακτήρισε την κατάσταση που επικρατεί στη Συρία ο ΟΗΕ, ανακοινώνοντας ότι οι νεκροί της άγριας καταστολής ξεπερνούν τους 4.000 και ολοένα και περισσότεροι λιποτάκτες παίρνουν τα όπλα κατά των κυβερνητικών δυνάμεων. "Είχα δηλώσει ότι από τη στιγμή που υπάρχουν όλο και περισσότεροι λιποτάκτες απειλώντας να πάρουν τα όπλα -το είπα αυτό τον Αύγουστο ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας-, θα ξεσπούσε εμφύλιος πόλεμος. Ετσι χαρακτηρίζω την κατάσταση αυτήν τη στιγμή", δήλωσε η ύπατη αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Ναβί Πιλάι.

Εμπλοκή και Τουρκίας στο ζήτημα της Συρίας
Μεγάλες δυνάμεις συγκεντρώνει η Τουρκία στα σύνορα με την Συρία και είναι σαφές ότι "κάτι ετοιμάζεται" από την Άγκυρα. Τουλάχιστον μία Τεθωρακισμένη Ταξιαρχία με άρματα μάχης M60 έχει μεταφερθεί στην περιοχή, ενώ έχουν πυκνώσει οι αποστολές αεροφωτογράφησης νότια της Αλεξανδρέττας από αεροσκάφη RF-4E. Ταυτοχρόνως το τουρκικό Ναυτικό έχει αυξήσει την παρουσία του στο λιμάνι της Αλεξανδρέττας κατά τρία σκάφη (δύο κορβέτες και μία φρεγάτα O.H.Perry). Γενικά, η ένταση στα τουρκοσυριακά σύνορα είναι μεγαλύτερη από την εποχή της υπόθεσης Οτσαλάν...
Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου, δήλωσε πως "H Άγκυρα είναι έτοιμη για οποιοδήποτε σενάριο, εάν η Συρία συνεχίσει τη βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων κατά του προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ", μη αποκλείοντας την στρατιωτική επέμβαση.

Αμερικάνικα και Ρώσικα αεροπλανοφόρα έξω από την Συρία

Στα τέλη Δεκεμβρίου το αεροπλανοφόρο Κουζνετσόφ και το αντιτορπιλικό Τσαμπανένκο πρόκειται να επισκεφθούν λιμάνια της Συρίας, μας πληροφόρησε η Ρωσική εφημερίδα Ιζβέστια, ενώ το αμερικανικό αεροπλανοφόρο George HW Bush πλησίασε κοντά στα ναυτικά σύνορα της Συρίας. Η είδηση αυτή μεταδώθηκε από το αραβικό κανάλι Αλ Τζαζίρα. Το Πεντάγωνο αρνήθηκε να επιβεβαιώσει αυτές τις πληροφορίες, αλλά παραδέχτηκε ότι το πλοίο βρίσκεται στη Μεσόγειο θάλασσα. Πολλοί εμπειρογνώμονες επισημαίνουν ότι οι ΗΠΑ προετοιμάζονται προφανώς για επιχείρηση επιβολής ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από τη Συρία. Και οι Ρώσοι βέβαια από την πλευρά τους υποστηρίζουν ότι και το δικό τους αεροπλανοφόρο "όλως τυχαίως" μεταβαίνει στην Συρία, σε επίσκεψη που είχε προγραμματιστεί από πέρυσι και δεν έχει σχέση με τις εξελίξεις στην περιοχή.
elkosmos.gr

Το αλίευσα ΕΔΩ


Προετοιμάζοντας την «Σύγκρουση των Πολιτισμών», το σχέδιο Yinon - Μέρος Β'

Προετοιμάζοντας την Αφρική για την «Σύγκρουση των Πολιτισμών», το σχέδιο Yinon - Μέρος Β'

του Mahdi Darius Nazemroaya*                                                                                Το πρώτο μέρος εδώ. 
Η «Σύγκρουση των πολιτισμών» αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής
alt
Επαναδιαίρεση της Αφρικής: Το σχέδιο Yinon είναι πάρα πολύ ζωντανό και υπό λειτουργία...
Στο ίδιο πλαίσιο με τις θρησκευτικές διαιρέσεις στη Μέση Ανατολή, οι Ισραηλινοί έχουν εκδώσει σχέδια για την αναμόρφωση της Αφρικής. 

Το σχέδιο Yinon επιδιώκει να σκιαγραφήσει την Αφρική, με βάση τις τρεις πτυχές: 

(1) εθνο-γλωσσολογικά. 
(2) χρώμα του δέρματος .
(3) θρησκεία .

Επιδιώκει να βάλει διαχωριστικές γραμμές στην Αφρική ανάμεσα σε μια λεγόμενη «μαύρη Αφρική» και μια δήθεν «μη-μαύρη» Βόρεια Αφρική. Είναι μέρος ενός σχεδίου για να δημιουργηθεί σχίσμα στην Αφρική ανάμεσα σε αυτούς που υποτίθεται ότι είναι «Άραβες» και τους λεγόμενους «Μαύρους». 

Σήμερα βρίσκεται σε εξέλιξη μια προσπάθεια να εμποδίσει τη συγχώνευση μιας αραβικής και αφρικανικής ταυτότητας. 

Ο στόχος αυτός είναι ο λόγος που έχει καλλιεργηθεί και προωθηθεί η γελοία ταυτότητα ενός «Αφρικανικού Νότιου Σουδάν» και ενός «Αραβικού Βόρειου Σουδάν». Αυτός είναι και ο λόγος που οι Λίβυοι με μαύρο δέρμα έγιναν στόχος μιας εκστρατείας για να «καθαριστεί το χρώμα» στη Λιβύη. Η αραβική ταυτότητα της Βόρειας Αφρικής  αποσυνδέεται από την αφρικανική ταυτότητα της. Ταυτόχρονα υπάρχει μια προσπάθεια για την εξάλειψη των μεγάλων πληθυσμών των «Αράβων μαύρου δέρματος» έτσι ώστε να υπάρχει σαφής οριοθέτηση μεταξύ της «Μαύρης Αφρικής» και μιας νέας «μη-Μαύρης» Βόρειας Αφρικής, η οποία θα μετατραπεί σε έδαφος μαχών μεταξύ των εναπομεινάντων  «μη-μαύρων» Βέρβερων και Αράβων. 

Στο ίδιο πλαίσιο, υποδαυλίζονται  εντάσεις μεταξύ Μουσουλμάνων και Χριστιανών στην Αφρική  σε μέρη όπως το Σουδάν και η Νιγηρία, για να δημιουργηθούν περαιτέρω διαχωριστικές γραμμές και σημεία θραύσης. Ο διαχωρισμός των εν λόγω τμημάτων, με βάση το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία, την εθνότητα, τη γλώσσα αποσκοπεί να υποκινήσει την αποσύνδεση και τον διχασμό της  Αφρικής. Όλα αυτά αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής για την αποκοπή της Βόρειας Αφρικής από το υπόλοιπο της αφρικανικής ηπείρου. 


alt
Χάρτης διαφορετικών παγκόσμιων πολιτισμών που αντικατοπτρίζει το μοντέλο του Samuel Huntington
* Αυτές οι πολιτισμικές διαφορές και κατηγορίες είναι εσφαλμένες. Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες διαιρέσεις ανάμεσα σε πολλούς από αυτούς τους λεγόμενους και δήθεν «ξεχωριστούς πολιτισμούς».

Το Ισραήλ και η αφρικανική ήπειρος


Οι Ισραηλινοί δραστηριοποιούνται ήσυχα στην αφρικανική ήπειρο εδώ και χρόνια. Στην Δυτική Σαχάρα, η οποία είναι υπό μαροκινή κατοχή, οι Ισραηλινοί βοήθησαν να χτιστεί ο διαχωριστικός τείχος ασφαλείας σαν αυτόν που χωρίζει το Ισραήλ από τα κατεχόμενα της Δυτικής Όχθης. Στο Σουδάν, το Τελ Αβίβ έχει εξοπλίσει  αυτονομιστικά κινήματα και αντάρτες. Στη Νότια Αφρική, οι Ισραηλινοί υποστήριξαν το καθεστώς του απαρτχάιντ και την κατοχή της Ναμίμπιας. Το 2009, Υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ δήλωσε ότι η Αφρική θα ήταν η ανανεωμένη εστία του ενδιαφέροντος του Τελ Αβίβ. 



Οι δύο βασικοί στόχοι του Ισραήλ στην Αφρική είναι να επιβάλουν το Σχέδιο Yinon, σε ευθυγράμμιση με τα δικά του συμφέροντα, και να βοηθήσει την Ουάσιγκτον να γίνει ο ηγεμόνας της Αφρικής. Στο πλαίσιο αυτό, οι Ισραηλινοί πιέζονται για τη δημιουργία της AFRICOM. Το Ινστιτούτο Προηγμένων Στρατηγικών και Πολιτικών Σπουδών (IASPS), μια ισραηλινή δεξαμενή σκέψης (think-tank), είναι ένα παράδειγμα. 



Η Ουάσιγκτον έχει αναθέσει στο Τελ Αβίβ έργο υπηρεσιών συλλογής πληροφοριών στην Αφρική.  Το  Τελ Αβίβ συμμετέχει πραγματικά σε ένα ευρύτερο πόλεμο όχι μόνο «μέσα» στην Αφρική, αλλά «επάνω» από την Αφρική. Σε αυτόν τον πόλεμο, το Τελ Αβίβ λειτουργεί παράλληλα με την Ουάσιγκτον και την ΕΕ εναντίον της Κίνας και των συμμάχων της, που περιλαμβάνει το Ιράν. 



Η Τεχεράνη λειτουργεί εκ παραλλήλου με το Πεκίνο με παρόμοιο τρόπο όπως το Τελ Αβίβ με την Ουάσιγκτον. Το Ιράν βοηθά τους Κινέζους στην Αφρική μέσω των ιρανικών συνδέσεων και δεσμών. Αυτοί οι δεσμοί περιλαμβάνουν επίσης τους δεσμούς της Τεχεράνης με ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα του Λίβανου και της Συρίας στην Αφρική. Συνεπώς, μέσα της ευρύτερης αντιπαλότητας μεταξύ της Ουάσιγκτον και του Πεκίνου, εκτυλίχθηκε επίσης μια ισραηλινό-ιρανική διαμάχη στην Αφρική. [1]

Το Σουδάν είναι ο τρίτος μεγαλύτερος παραγωγός  όπλων στην Αφρική, αποτέλεσμα της ιρανικής υποστήριξης στη βιομηχανία όπλων. Εν τω μεταξύ, ενώ το Ιράν παρέχει στρατιωτική βοήθεια στο Χαρτούμ, η οποία περιλαμβάνει αρκετές συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας, το Ισραήλ συμμετέχει σε διάφορες ενέργειες που στρέφονται κατά του Σουδάν. [2]


Το Ισραήλ και η Λιβύη

Η Λιβύη θεωρήθηκε  σαν ένα «μίασμα» (spoiler) που υπονόμευσε τα συμφέροντα των πρώην αποικιακών δυνάμεων στην Αφρική. Σε αυτό το πλαίσιο, η Λιβύη είχε αναπτύξει μερικά μεγάλα παναφρικανικά αναπτυξιακά σχέδια με στόχο της  εκβιομηχάνιση  της Αφρικής που θα  την μετατρέψουν σε μια ολοκληρωμένη και δυναμική πολιτική οντότητα. Οι πρωτοβουλίες αυτές ήρθαν σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των εξωτερικών δυνάμεων που ανταγωνίζονται η μια την άλλη στην Αφρική, αλλά ήταν ιδιαίτερα απαράδεκτες για την Ουάσιγκτον και τις μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε αυτό το πλαίσιο, η Λιβύη έπρεπε να παραλύσει και να εξουδετερωθεί ως οντότητα που υποστηρίζει την πρόοδο της Αφρικής και την Παναφρικανική Ενότητα. 

Ο ρόλος του Ισραήλ και του ισραηλινού λόμπι ήταν θεμελιώδους σημασίας για το άνοιγμα της πόρτας στη στρατιωτική επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. 

Σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, ήταν το παρατηρητήριο του ΟΗΕ (U.N. Watch) που ενορχήστρωσε τα γεγονότα στη Γενεύη για να αποκλειστεί η Λιβύη από το Συμβούλιο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του ΟΗΕ και να ζητήσει από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ να παρέμβει. [3]  Το παρατηρητήριο του ΟΗΕ (U.N. Watch) συνδέεται επίσημα με την Αμερικανική Εβραϊκή Επιτροπή (AJC), η οποία έχει επιρροή στη διαμόρφωση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής και αποτελεί μέρος του ισραηλινού λόμπι στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Διεθνής Ομοσπονδία για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (FIDH), η οποία βοήθησε στη διάδοση των ανεπιβεβαίωτων πληροφοριών περί των περίπου 6.000 ανθρώπων που σφάχθηκαν  από τον Καντάφι, είναι επίσης συνδεδεμένη με το ισραηλινό λόμπι στη Γαλλία. 

Το  Τελ Αβίβ είχε έρθει σε επαφή τόσο με το Μεταβατικό Συμβούλιο (της «επαναστατημένης»  Λιβύης)  όσο και με την κυβέρνηση της Λιβύης στην Τρίπολη. Πράκτορες της Μοσάντ ήταν παρόντες στην Τρίπολη, ανάμεσά τους και ένας πρώην σταθμάρχης. Την ίδια περίπου ώρα, μέλη του ισραηλινού λόμπι στη Γαλλία επισκέπτονταν την Βεγγάζη. Τραγική ειρωνεία, το Μεταβατικό Συμβούλιο θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ο συνταγματάρχης Καντάφι συνεργάζονταν  με το Ισραήλ, ενώ δεσμευόταν στον ειδικό απεσταλμένο του πρόεδρου Σαρκοζί Bernard-Henri Lιvy,  ότι θα αναγνωρίσει το Ισραήλ, ένα μήνυμα που ο ίδιος θα μεταφέρει στους ισραηλινούς ηγέτες [4]. Ένα παρόμοιο μοντέλο (των δεσμών του Ισραήλ με το Μεταβατικό Συμβούλιο), είχε επίσης αναπτυχθεί σε προγενέστερο στάδιο στο Νότιο Σουδάν, που εξοπλίστηκε από το Ισραήλ. 

Παρά τη θέση του Μεταβατικού Συμβουλίου σχετικά με το Ισραήλ, οι οπαδοί του εξακολουθούν  να δαιμονοποιούν τον Καντάφι με τον ισχυρισμό ότι είναι κρυφοεβραίος,  ένα ψέμα φανατικής διάστασης.  Αυτές οι κατηγορίες  έχουν σκοπό να αμαυρώσουν τον χαρακτήρα του Καντάφι , εξισώνοντας τον με έναν Εβραίο σαν κάτι το αρνητικό. 

Στην πραγματικότητα, το Ισραήλ και το ΝΑΤΟ είναι στο ίδιο στρατόπεδο. Το Ισραήλ είναι ένα ντε φάκτο μέλος του ΝΑΤΟ. Αν ο Καντάφι ήταν συνεργάτης του  Ισραήλ, όταν το Μεταβατικό Συμβούλιο συνεργαζόταν με το ΝΑΤΟ, θα σήμαινε ότι οι δύο πλευρές έπαιζαν ένα ανόητο παιγνίδι ο ένας εναντίον του άλλου. 


alt
Το μοντέλο του Samuel Huntington για την «σύγκρουση των πολιτισμών» 

Ετοιμάζοντας τη σκακιέρα για τη «Σύγκρουση των Πολιτισμών"


Σε αυτό το σημείο, όλα τα κομμάτια της σκακιέρας πρέπει να συνενωθούν και οι τελείες πρέπει να συνδεθούν. 


Η σκακιέρα είναι οργανωμένη για μια «σύγκρουση των πολιτισμών» και όλα τα κομμάτια του σκακιού πρέπει να τοποθετηθούν. 

Η θηλιά είναι έτοιμη να μπει στον λαιμό του  αραβικού κόσμου και επινοούνται αιχμηρές γραμμές  οριοθέτησης. Αυτές οι γραμμές οριοθέτησης αντικαθιστούν τις αδιάκριτες  γραμμές μετάβασης μεταξύ των διαφορετικών εθνών, γλωσσών, χρωμάτων του δέρματος, θρησκειών.
Κάτω από αυτό το σχήμα, δεν μπορεί πια να υπάρξει ανάμειξη  μεταξύ των κοινωνιών και των χωρών. Γι 'αυτό και οι Χριστιανοί στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, όπως οι Κόπτες, βρίσκονται στο στόχαστρο.  Αυτός είναι και ο λόγος που  οι Άραβες και οι  Βέρβεροι μαύρου δέρματος, καθώς και άλλες βορειοαφρικανικές ομάδες του πληθυσμού που έχουν μαύρο δέρμα, αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο γενοκτονίας στη Βόρεια Αφρική. 

Αυτό που στήνεται  είναι η δημιουργία μιας περιοχής αποκλειστικά «μουσουλμανικής Μέσης Ανατολής» (με εξαίρεση το Ισραήλ) που θα είναι σε αναταραχή με μάχες σιίτες-σουνίτες. Ένα παρόμοιο σενάριο προβλέπεται για μια «μη-Μαύρη Βόρεια Αφρική» η οποία θα χαρακτηρίζεται από σύγκρουση μεταξύ Αράβων και Βέρβερων. Παράλληλα, υπό το μοντέλο της «σύγκρουσης των πολιτισμών», η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική σύρονται να είναι ταυτόχρονα σε σύγκρουση με την  λεγόμενη «Δυτική» και «Μαύρη Αφρική».  

Αυτός είναι ο λόγος που τόσο ο Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία όσο και ο Νταίηβιντ Κάμερον στη Βρετανία, έκαναν δηλώσεις back-to-back κατά την έναρξη της σύγκρουσης στη Λιβύη ότι η πολυπολιτισμικότητα πέθανε στις αντίστοιχες δυτικές ευρωπαϊκές κοινωνίες τους. [5] 

Η αληθινή πολυπολιτισμικότητα απειλεί τη νομιμότητα της ημερήσιας διάταξης του πολέμου του ΝΑΤΟ. Αποτελεί επίσης εμπόδιο για την εφαρμογή της «σύγκρουσης των πολιτισμών», η οποία αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Από αυτή την άποψη, ο Zbigniew Brzezinski, πρώην Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, εξηγεί γιατί η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί απειλή για την Ουάσιγκτον και τους συμμάχους της: «Ενώ η Αμερική γίνεται μια όλο και πιο πολυπολιτισμική κοινωνία, δυσκολεύεται περισσότερο να διαμορφώσει μια συναίνεση σε ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής [π.χ., πόλεμος με τον αραβικό κόσμο, την Κίνα, το Ιράν ή τη Ρωσία και την πρώην Σοβιετική Ένωση], εκτός και βρεθεί σε συνθήκες μιας πραγματικά τεράστιας και ευρέως αντιληπτής άμεσης εξωτερικής απειλής. Μια τέτοια συναίνεση υπήρχε γενικά σε όλο τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ακόμα και κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου [και υπάρχει σήμερα, λόγω του «πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία»]». [6] 

Η επόμενη δήλωση του Brzezinski είναι ο προσδιορισμός των λόγων για τους οποίους  πληθυσμοί θα αντιταχθούν  σε πολέμους ή θα τους υποστηρίξουν: «[Η συναίνεση ] ρίζωσε, ωστόσο, όχι μόνο στις  βαθιές κοινές δημοκρατικές αξίες,  για τις  οποίες το κοινό αισθάνθηκε ότι ήταν υπό απειλή, αλλά επίσης και σε μια πολιτιστική και εθνική συγγένεια με τα κυρίως ευρωπαϊκά θύματα των ανταγωνιστικών ολοκληρωτισμών». [7] 

Διακινδυνεύοντας να διατυπώσουμε μια  περιττή επανάληψη, πρέπει να πούμε και πάλι ότι,  ο σκοπός είναι  να σπάσουν αυτές οι πολιτιστικές συγγένειες μεταξύ της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής (MENA),  του λεγόμενου «Δυτικού Κόσμου» και της Υποσαχάριας Αφρικής και ότι οι Χριστιανοί και οι Μαύροι βρίσκονται στο στόχαστρο.

Εθνοκεντρισμός και Ιδεολογία: Δικαιολογίες για  τους σημερινούς «Δίκαιους Πολέμους» (Just Wars)

Στο παρελθόν, οι αποικιοκρατικές δυνάμεις της Δυτικής Ευρώπης «διαπαιδαγωγούσαν»  τους λαούς τους. Ο στόχος τους τότε ήταν να αποκτήσουν λαϊκή στήριξη για τις αποικιακές κατακτήσεις. Αυτό πήρε τη μορφή της διάδοσης του Χριστιανισμού και της προώθησης των χριστιανικών αξιών με την υποστήριξη των ένοπλων εμπόρων και των αποικιακών στρατών.  

Ταυτόχρονα, διάφορες ρατσιστικές ιδεολογίες βγήκαν στο προσκήνιο. Οι άνθρωποι των οποίων η γη αποικήθηκε απεικονίζονταν ως «υπάνθρωποι», κατώτεροι, ή χωρίς ψυχή. Τελικά, χρησιμοποιήθηκαν εκφράσεις όπως «το βάρος του λευκού ανθρώπου» που ανέλαβε την  αποστολή του εκπολιτισμού των λεγόμενων «απολίτιστων λαών του κόσμου».  Αυτό το συνεκτικό ιδεολογικό πλαίσιο χρησιμοποιήθηκε για να παρουσιάσει την αποικιοκρατία σαν  «δίκαιη υπόθεση». Η τελευταία με τη σειρά της χρησιμοποιήθηκε για την παροχή νομιμότητας στο ξέσπασμα των «δίκαιων πολέμων» ως μέσο για την κατάκτηση ξένων εδαφών. 

Σήμερα, οι ιμπεριαλιστικοί σχεδιασμοί των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας δεν έχουν αλλάξει. Αυτό που έχει αλλάξει είναι το πρόσχημα και η δικαιολόγηση για να διεξάγουν  νεο-αποικιακούς, κατακτητικούς πολέμους. Κατά τη διάρκεια της αποικιακής περιόδου, οι αφηγήσεις και οι δικαιολογίες για πόλεμο γίνονταν δεκτές από την κοινή γνώμη των  αποικιοκρατικών  χωρών, όπως η Βρετανία και η Γαλλία. 
Οι «Δίκαιοι πόλεμοι» του σήμερα και οι «δίκαιοι σκοποί» διεξάγονται κάτω από τα πανό των δικαιωμάτων των γυναικών, των ανθρώπινων δικαιωμάτων του ανθρωπισμού (humanitarianism) και της δημοκρατίας.

NOTES


[1] The Economist, "Israel and Iran in Africa: A search for allies in a hostile world," February 4, 2011.


[2] Ibid.


[3] Tova Lazaroff, "70 rights groups call on UN to condemn Tripoli," Jerusalem Post, February 22, 2011.


[4] Radio France Internationale, "Libyan rebels will recognise Israel, Bernard-Henri Lιvy tells Netanyahu," June 2, 2011.


[5] Robert Marquand,"Why Europe is turning away from multiculturalism," Christian Science Monitor, March 4, 2011.


[6] Zbigniew Brzezinski, The Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives (New York: Basic Books October 1997), p.211


[7] Ibid.


 Mahdi Darius Nazemroaya είναι Καναδός κοινωνιολόγος και ερευνητής στο Κέντρο Ερευνών για την Παγκοσμιοποίηση (CRG), στο Μόντρεαλ. Ειδικεύεται στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Ήταν στη Λιβύη για πάνω από δύο μήνες και ήταν επίσης ειδικός απεσταλμένος για τα «σημεία ανάφλεξης», ένα πρόγραμμα του πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια. 



ΜΕΡΟΣ Α'

ΜΕΡΟΣ Β'
Πηγή: Global ResearchΤο αλίευσα ΕΔΩ infognomonpolitics

Προετοιμάζοντας την «Σύγκρουση των Πολιτισμών», το σχέδιο Yinon - Μέρος Α'

Προετοιμάζοντας την Αφρική για την «Σύγκρουση των Πολιτισμών», το σχέδιο Yinon - Μέρος Α'


του Mahdi Darius Nazemroaya*                                           Το δεύτερο μέρος εδώ.                                 

Το σχέδιο Yinon είναι ένα ισραηλινό στρατηγικό σχέδιο για την εξασφάλιση της υπεροχής του Ισραήλ. 
alt
Χαρτογράφηση του σχεδίου Yinon για τη Μικρά Ασία, Μέση Ανατολή,
Νότια Δυτική Ασία
Υπό την κυβέρνηση Ομπάμα οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επεκτείνει το «μακροχρόνιο πόλεμο» στην Αφρική. Ο Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα, ο λεγόμενος «Γιος της Αφρικής» έχει γίνει ένας από τους χειρότερους εχθρούς της Αφρικής. Εκτός από τη συνεχή υποστήριξή του στους δικτάτορες της Αφρικής, η Δημοκρατία της Ακτής του Ελεφαντοστούν ήταν ανισομερώς κάτω από τη προσοχή του. Η διαίρεση του Σουδάν
εγκρίθηκε δημοσίως από το Λευκό Οίκο πριν από το δημοψήφισμα, η Σομαλία αποσταθεροποιήθηκε περαιτέρω, η Λιβύη δέχτηκε ύπουλη επίθεση από το ΝΑΤΟ, και η αμερικανική  στρατιωτική διοίκηση της Αφρικής (AFRICOM) βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.


Ο πόλεμος στη Λιβύη είναι μόνο η αρχή ενός νέου κύκλου του εξωτερικού στρατιωτικού τυχοδιωκτισμού στην Αφρική. Οι ΗΠΑ θέλουν τώρα περισσότερες στρατιωτικές βάσεις στο εσωτερικό της Αφρικής. Η Γαλλία ανακοίνωσε επίσης ότι έχει το δικαίωμα να επεμβαίνει στρατιωτικά οπουδήποτε στην Αφρική, όπου υπάρχουν Γάλλοι πολίτες και όπου τα συμφέροντά της είναι σε κίνδυνο. Το ΝΑΤΟ οχυρώνει επίσης τις θέσεις του στην Ερυθρά Θάλασσα και ανοικτά των ακτών της Σομαλίας. 

Και ενώ η αταξία και αναταραχή ξεριζώνουν την Αφρική για άλλη μια φορά με εξωτερική παρέμβαση, το Ισραήλ κάθεται σιωπηλά στο παρασκήνιο. Το Τελ Αβίβ έχει πράγματι μεγάλη συμμετοχή στο νέο κύκλο της κρίσης, η οποία συνδέεται με το σχέδιο Yinon,  να αναδιαμορφώσει δηλαδή τη στρατηγική της γύρω περιοχής. Αυτή η διαδικασία επαναπροσδιορισμού βασίζεται σε μια καλά οργανωμένη  τεχνική δημιουργία σεκταριστικών τμημάτων, τα οποία τελικά θα εξουδετερώσουν αποτελεσματικά τα κράτη-στόχους ή θα τα διαλύσουν. 

Πολλά από τα προβλήματα που ταλανίζουν τον σύγχρονο χώρο της Ανατολικής Ευρώπης, της Κεντρικής Ασίας, της Νοτιοδυτικής Ασίας, της Νότιας Ασίας, της Ανατολικής Ασίας , της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής είναι στην πραγματικότητα το αποτέλεσμα της σκόπιμης ενεργοποίησης των περιφερειακών εντάσεων από εξωτερικές δυνάμεις. Η θρησκευτική διαίρεση, οι εθνογλωσσικές εντάσεις, οι θρησκευτικές διαφορές, και η εσωτερική βία έχουν αξιοποιηθεί παραδοσιακά από τις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία, τη Γαλλία σε διάφορα μέρη του πλανήτη. Το Ιράκ, το Σουδάν, η Ρουάντα και η Γιουγκοσλαβία είναι μόνο μερικά πρόσφατα παραδείγματα αυτής της στρατηγικής του «διαίρει και βασίλευε» που χρησιμοποιούν για να σύρουν τα έθνη στην αγκαλιά τους.

Οι αναταραχές της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και το σχέδιο για μια «Νέα Μέση Ανατολή»

Η Μέση Ανατολή, από κάποια άποψη, παραλληλίζεται εντυπωσιακά με τα Βαλκάνια και την Κεντρική-Ανατολική Ευρώπη κατά τη διάρκεια των ετών που προηγήθηκαν του Α 'Παγκόσμιου Πόλεμου. Στον απόηχο του πολέμου, τα σύνορα των πολυεθνικών κρατών στα Βαλκάνια και στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη επανασχεδιάστηκαν από εξωτερικές δυνάμεις, σε συμμαχία με τις τοπικές αντιπολιτευόμενες δυνάμεις. Από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι την μετά  Ψυχροπολεμική περίοδο, τα Βαλκάνια και η Κεντρική-Ανατολική Ευρώπη βιώσαν μια περίοδο αναταραχής, βίας και συγκρούσεων που δίχασαν συνεχώς την περιοχή.

Για χρόνια, έχουν υπάρξει υποστηρικτές που καλούν για μια «νέα Μέση Ανατολή» με επανασχεδιασμένα σύνορα σε αυτήν την περιοχή του κόσμου όπου συναντιούνται η Ευρώπη, η Νοτιοδυτική Ασία, και η Βόρεια Αφρική. Οι υποστηρικτές αυτοί κάθονται κυρίως στις πρωτεύουσες της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου, του Παρισιού και του Τελ Αβίβ. Προσχεδιάζουν μια περιοχή με ομοιογενή εθνο-θρησκευτικά κράτη. Ο σχηματισμός αυτών των κρατών θα σήμαινε την καταστροφή των παλαιών μεγαλυτέρων χωρών της περιοχής. Η μετάβαση θα γίνει μέσω σχηματισμού μικρότερων κρατιδίων τύπου Κουβέιτ ή Μπαχρέιν, τα οποία διαχειρίζονται και  χειραγωγούνται εύκολα από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τη Γαλλία, το Ισραήλ και τους συμμάχους τους.

alt
Ο χάρτης της εφημερίδας The Atlantic  Ιαν./Φεβρ. 2008.

Η χειραγώγηση της Πρώτης «Αραβικής Άνοιξης» κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου


Τα σχέδια για την αναμόρφωση της Μέσης Ανατολής ξεκίνησαν αρκετά χρόνια πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και έγιναν εμφανή, κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, με την «Μεγάλη Αραβική Εξέγερση» εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,.


Παρά το γεγονός ότι οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι  Ιταλοί ήταν αποικιοκρατικές δυνάμεις που είχαν παρεμποδίσει τους Άραβες από την απόλαυση κάθε ελευθερίας σε χώρες όπως την Αλγερία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο και το Σουδάν, αυτές οι αποικιακές δυνάμεις κατάφεραν να παρουσιάσουν τους εαυτούς τους σαν φίλους και σύμμαχους του αραβικού απελευθερωτικού αγώνα .

Κατά τη διάρκεια της «Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης» οι Βρετανοί και οι Γάλλοι χρησιμοποίησαν πραγματικά τους Άραβες ως βασικούς στρατιώτες εναντίον των Οθωμανών για την εξάπλωση των δικών τους γεωπολιτικών σχεδίων. Η μυστική συμφωνία Sykes-Picot μεταξύ του Λονδίνου και του Παρισιού είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Η Γαλλία και η Βρετανία απλώς κατάφεραν να χρησιμοποιήσουν και να χειραγωγήσουν τους Άραβες πουλώντας τους την ιδέα της αραβικής απελευθέρωσης από την λεγόμενη «καταστολή» των Οθωμανών.

Στην πραγματικότητα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια πολυεθνική αυτοκρατορία.
 Έδινε τοπική και πολιτιστική αυτονομία σε όλους τους λαούς της, αλλά χειραγωγήθηκε προς την κατεύθυνση του να γίνει μια τουρκική οντότητα. Ακόμη και η Γενοκτονία των Αρμενίων που θα προκύψει στην Οθωμανική Ανατολία πρέπει να αναλυθεί στο ίδιο πλαίσιο με το σύγχρονο στόχο της εξόδου των χριστιανών από το  Ιράκ ως μέρος ενός σεκταριστικού συστήματος εισαγομένου από εξωτερικούς παράγοντες για να διαιρέσουν την Οθωμανική Αυτοκρατορία, την Ανατολία και τους πολίτες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. 

Μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ήταν το Λονδίνο και το Παρίσι, που στέρησαν την ελευθερία από τους Άραβες, ενώ παράλληλα σπέρνουν τους σπόρους της διχόνοιας μεταξύ των αραβικών λαών. Τοπικοί διεφθαρμένοι άραβες ηγέτες ήταν επίσης εταίροι στο σχέδιο και πολλοί από αυτούς ήταν πολύ ευτυχείς να γίνουν πελάτες της Βρετανίας και της Γαλλίας. Με την ίδια έννοια, χειραγωγείται η «αραβική άνοιξη» σήμερα. Οι ΗΠΑ, η Βρετανία, η Γαλλία, και άλλες χώρες εργάζονται σήμερα με τη βοήθεια των διεφθαρμένων Αράβων ηγετών και στοχεύουν στην αναδιάρθρωση του Αραβικού Κόσμου και της Αφρικής.

alt
The following map was prepared by Lieutenant-Colonel Ralph Peters.
It was published in the Armed Forces Journal in June 2006, Peters is a retired colonel of the U.S. National War Academy

Το σχέδιο Yinon


Το σχέδιο Yinon, το οποίο αποτελεί συνέχεια του βρετανικού στρατηγήματος για την Μέση Ανατολή, είναι ένα ισραηλινό στρατηγικό σχέδιο για την εξασφάλιση της υπεροχής του Ισραήλ. Επιμένει και ορίζει ότι το Ισραήλ πρέπει να αναμορφώσει το γεωπολιτικό περιβάλλον του μέσω της βαλκανοποίησης της Μέσης Ανατολής και των αραβικών κρατών σε μικρότερα και πιο αδύναμα κράτη. 


Οι Ισραηλινοί στρατηγικοί έβλεπαν το Ιράκ ως την μεγαλύτερη στρατηγική πρόκληση από αραβικό κράτος. Αυτός είναι ο λόγος που το Ιράκ περιγραφόταν σαν ο ακρογωνιαίος λίθος για τη βαλκανοποίηση της Μέσης Ανατολής και του Αραβικού Κόσμου. 
Στο Ιράκ, με βάση τις έννοιες του σχεδίου Yinon, οι Ισραηλινοί στρατηγικοί κάλεσαν για τη διαίρεση του Ιράκ σε ένα κουρδικό κράτος και δύο αραβικά κράτη, το ένα για σιίτες μουσουλμάνους και το άλλο για σουνίτες μουσουλμάνους. Το πρώτο βήμα για την εδραίωση αυτού του σκοπού ήταν ο πόλεμος μεταξύ του Ιράκ και του Ιράν, τον οποίο απαιτούσε το σχέδιο Yinon. 

Η εφημερίδα Atlantic, το 2008, και η εφημερίδα των αμερικανικών Ενόπλων Δυνάμεων, το 2006, δημοσίευσαν και κυκλοφόρησαν ευρέως χάρτες που απεικονίζουν αρκετά καλά τις γενικές γραμμές του σχεδίου Yinon.  Εκτός από το διαιρεμένο Ιράκ, το οποίο ζητάει επίσης το σχέδιο Μπίντεν, το Σχέδιο Yinon απαιτεί έναν διαιρεμένο Λίβανο, Αίγυπτο και Συρία. Οι διαιρέσεις του Ιράν, της Τουρκίας, της Σομαλίας, του Πακιστάν πέφτουν και αυτές  στα πλαίσια αυτών των απόψεων. Το σχέδιο Yinon προτείνει επίσης τη διάλυση της Βόρειας Αφρικής και συνιστά την εφαρμογή καταρχάς στην Αίγυπτο και στη συνέχεια εντός του Σουδάν, της Λιβύης, και του υπόλοιπου της περιοχής.

Η εξάλειψη των χριστιανικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής

Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αιγύπτιοι Χριστιανοί δέχθηκαν επίθεση κατά την ίδια στιγμή που γινόταν το δημοψήφισμα στο Νότιο Σουδάν και πριν από την κρίση στη Λιβύη.
 Ούτε είναι τυχαίο ότι οι Χριστιανοί του Ιράκ, μία από τις αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητες στον κόσμο, αναγκάστηκαν να φύγουν σε εξορία, αφήνοντας την πατρίδα των προγόνων τους στο Ιράκ. Ταυτόχρονα με την έξοδο των Ιρακινών χριστιανών, η οποία έγινε υπό το άγρυπνο βλέμμα των αμερικανικών και βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων, οι γειτονιές της Βαγδάτης έγιναν θρησκευτικές, καθώς οι σιίτες μουσουλμάνοι και οι σουνίτες μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να χρησιμοποιήσουν την βία και το θάνατο για να σχηματίσουν σεκταριστικούς θύλακες. Αυτό συνδέεται άμεσα με το Σχέδιο Yinon και την αναδιαμόρφωση της περιοχής ως μέρος ενός ευρύτερου στόχου. 

Στο Ιράν, οι Ισραηλινοί έχουν προσπαθήσει μάταια να πείσουν την ιρανική εβραϊκή κοινότητα να αποχωρήσει. Ο εβραϊκός πληθυσμός του Ιράν είναι στην πραγματικότητα ο δεύτερος μεγαλύτερος στην Μέση Ανατολή και αναμφισβήτητα η αρχαιότερη ανενόχλητη εβραϊκή κοινότητα στον κόσμο. Οι Ιρανοί εβραίοι βλέπουν τους εαυτούς τους σαν Ιρανούς και  το Ιράν πατρίδα τους, όπως ακριβώς και οι μουσουλμάνοι και χριστιανοί Ιρανοί, και γι 'αυτούς η έννοια ότι πρέπει να μετεγκατασταθούν στο Ισραήλ, επειδή είναι Εβραίοι είναι γελοία. 

Στο Λίβανο, το Ισραήλ έχει εργαστεί για να προκαλέσει θρησκευτικές εντάσεις μεταξύ των διαφόρων χριστιανικών και μουσουλμανικών παρατάξεων καθώς και των Δρούζων. Ο Λίβανος είναι ένα εφαλτήριο μέσα στη Συρία και η διαίρεση του Λιβάνου σε αρκετές πολιτείες θεωρείται επίσης μέσο για την βαλκανοποιήση της Συρίας σε διάφορα μικρότερα θρησκευτικά αραβικά κράτη. Οι στόχοι του Σχεδίου Yinon είναι να διαιρέσει το Λίβανο και τη Συρία σε αρκετές πολιτείες, με βάση των θρησκευτικών και σεκταριστικών ταυτοτήτων με σουνίτες μουσουλμάνους, σιίτες μουσουλμάνους, χριστιανούς, και Δρούζους. Θα μπορούσε επίσης πάρα πολύ να είναι στόχος για μια χριστιανική έξοδο από τη Συρία. 

Ο νέος επικεφαλής της Καθολικής Μαρωνιτικής Συριακής Εκκλησίας της Αντιοχείας, της μεγαλύτερης αυτόνομης Ανατολικής Καθολικής Εκκλησίας, έχει εκφράσει τους φόβους του για μια εκκαθάριση των χριστιανών Αράβων στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Ο Πατριάρχης Μαρ Μπεσάρα Μπούτρος Αλ-Ράχη και πολλοί άλλοι χριστιανοί ηγέτες στο Λίβανο και τη Συρία φοβούνται την ανάληψη της εξουσίας από την Μουσουλμανική Αδελφότητα στη Συρία. Όπως και στο Ιράκ, μυστηριώδεις ομάδες επιτίθενται τώρα στις χριστιανικές κοινότητες στη Συρία. Οι ηγέτες της χριστιανικής Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένου και του Πατριάρχη Ιεροσολύμων της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, εξέφρασαν επίσης όλοι δημοσίως τις σοβαρές ανησυχίες τους. 
Εκτός από τους Χριστιανούς, τους ίδιους φόβους συμμερίζονται η ασσυριακή και αρμενική κοινότητα, οι οποίες αποτελούνται επί το πλείστον από χριστιανούς. 

Ο Σεΐχης Αλ-Ράχη ήταν πρόσφατα στο Παρίσι, όπου συναντήθηκε με τον πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί. Έχει αναφερθεί ότι ο Μαρωνίτης Πατριάρχης και ο Σαρκοζί είχαν διαφωνίες σχετικά με τη Συρία, γεγονός που ώθησε τον Σαρκοζί να δηλώσει ότι το συριακό καθεστώς θα καταρρεύσει. Η θέση του Πατριάρχη Αλ-Ράχη ήταν ότι θα πρέπει να αφήσουν την Συρία ήσυχη να προβεί σε μεταρρυθμίσεις. Ο Μαρωνίτης Πατριάρχης δήλωσε επίσης στον Σαρκοζί ότι το Ισραήλ έπρεπε να αντιμετωπιστεί ως απειλή, εάν η Γαλλία επιθυμεί να αφοπλιστεί νόμιμα η Χεζμπολάχ. 

Λόγω της θέσης που πήρε στη Γαλλία, ο Al-Ράχη δέχτηκε αμέσως μετά τις ευχαριστίες  των χριστιανικών  και  μουσουλμανικών  θρησκευτικών ηγετών της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας που τον επισκέφθηκαν στο Λίβανο. Η Χεζμπολάχ και οι πολιτικοί σύμμαχοί της στο Λίβανο, όπου συμπεριλαμβάνονται  πλέον και Χριστιανοί βουλευτές στο κοινοβούλιο του Λιβάνου, επαίνεσε επίσης τον Πατριάρχη των Μαρωνιτών που αργότερα έκανε περιοδεία στο Νότιο Λίβανο. 

Ο Σεΐχης Αλ-Ράχη δέχεται τώρα πολιτική επίθεση από την ηγεσία της συμμαχίας της 14ης  Μαρτίου υπό τη ηγεσία του Χαρίρι, λόγω της στάσης του για την Χεζμπολάχ και την άρνησή του να στηρίξει την ανατροπή του συριακού καθεστώτος. 

Προγραμματίστηκε ένα συνέδριο χριστιανικών στοιχείων από τον Χαρίρι για να αντιταχθεί στον Πατριάρχη Αλ Ράχη και τη στάση της Μαρωνιτικής Εκκλησίας.  Ο Αλ-Ράχη,  από τότε που ανακοίνωσε τις θέσεις του, έχει γίνει στόχος κριτικής   του κόμματος Ταχρίρ, το οποίο δραστηριοποιείται και στον Λίβανο και στη Συρία.  Αναφέρεται  επίσης ότι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι των ΗΠΑ ακύρωσαν συναντήσεις με τον Πατριάρχη των Μαρωνιτών,  σημάδι της δυσαρέσκειά τους για τις θέσεις του σχετικά με τη Χεζμπολάχ και τη Συρία. 
Η συμμαχία της 14ης  Μαρτίου υπό τη ηγεσία του Χαρίρι στο Λίβανο, η οποία ήταν πάντα μια δημοφιλής μειοψηφία (ακόμα και όταν ήταν κοινοβουλευτική πλειοψηφία) έχει εργαστεί χέρι-χέρι με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία, καθώς και ομάδες που χρησιμοποιούν βία και τρομοκρατία στη Συρία. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα και άλλες λεγόμενες ομάδες σαλαφιστών από τη Συρία έκαναν μυστικές συνομιλίες με τον Χαρίρι και τα χριστιανικά πολιτικά κόμματα της συμμαχίας της 14ης Μαρτίου. Αυτός είναι ο λόγος που ο Χαρίρι και οι σύμμαχοί του έχουν κινητοποιηθεί κατά του Καρδινάλιου Αλ-Ράχη. Εξ άλλου Ο Χαρίρι και η Συμμαχία της 14ης Μαρτίου έφεραν τον Φατάχ Αλ-Ισλάμ στο Λίβανο και τώρα βοηθούν κάποιους από τα μέλη της να διαφύγουν για να πάνε να πολεμήσουν στη Συρία. 
Η έξοδος των Χριστιανών από τη Μέση Ανατολή έχει ήδη προγραμματιστεί από την Ουάσιγκτον, το Τελ Αβίβ, και τις Βρυξέλλες. Αναφέρεται επίσης ότι ο πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί είπε πρόσφατα στον Σεΐχη Αλ-Ράχη στο Παρίσι ότι οι χριστιανικές κοινότητες της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής μπορούν να εγκατασταθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό δεν είναι ευγενική προσφορά, αλλά  ένα χαστούκι από τις ίδιες εξουσίες που έχουν δημιουργήσει συνειδητά τις προϋποθέσεις για την εξάλειψη των αρχαίων χριστιανικών κοινοτήτων της Μέσης Ανατολής. Ο στόχος φαίνεται να είναι η επανεγκατάσταση των χριστιανικών κοινοτήτων έξω από την περιοχή, έτσι ώστε τα αραβικά έθνη να έχουν  αποκλειστικά και μόνο μουσουλμανικό πληθυσμό. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με το σχέδιο Yinon. 

Επαναδιαίρεση της Αφρικής: Το σχέδιο
Yinon είναι πάρα πολύ ζωντανό και σε λειτουργία...

Η συνέχεια προσεχώς στο Β' μέρος. 


alt



NOTES
[1] The Economist, "Israel and Iran in Africa: A search for allies in a hostile world," February 4, 2011.
[2] Ibid.
[3] Tova Lazaroff, "70 rights groups call on UN to condemn Tripoli," Jerusalem Post, February 22, 2011.
[4] Radio France Internationale, "Libyan rebels will recognise Israel, Bernard-Henri Lιvy tells Netanyahu," June 2, 2011.
[5] Robert Marquand,"Why Europe is turning away from multiculturalism," Christian Science Monitor, March 4, 2011.
[6] Zbigniew Brzezinski, The Grand Chessboard: American Primacy and Its Geostrategic Imperatives (New York: Basic Books October 1997), p.211
[7] Ibid.
Mahdi Darius Nazemroaya είναι Καναδός κοινωνιολόγος και ερευνητής στο Κέντρο Ερευνών για την Παγκοσμιοποίηση (CRG), στο Μόντρεαλ. Ειδικεύεται στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία. Ήταν στη Λιβύη για πάνω από δύο μήνες και ήταν επίσης ειδικός απεσταλμένος για τα «σημεία ανάφλεξης», ένα πρόγραμμα του πανεπιστημίου Μπέρκλεϊ, στην Καλιφόρνια. 


ΜΕΡΟΣ Α'


ΜΕΡΟΣ Β'

Πηγή: Global Research
Το αλίευσα ΕΔΩ infognomonpolitics